Visie

Autisme wordt in het algemeen gezien als het hebben van een beperking in het sociale contact. Het gedrag staat vaak op de voorgrond. Dat mensen met autisme ook een gevoelswereld hebben wordt vaak niet zo bij stil gestaan. Het is lastig voor de ander om te begrijpen dat die persoon met autisme dat gevoel wel heeft, maar er gewoon niet bij kan. Hij/zij zou het graag willen laten zien, maar is onmachtig dit te doen. Denken zit in ons brein en gevoel zit opgeslagen in het lichaam. Bij autisme is de verbinding tussen denken en voelen in het brein niet zo sterk. Gevolg is onmacht over wat wel degelijk aanwezig is, maar niet geuit kan worden middels een beweging. Al is het maar het fronsen van de wenkbrauwen bij verbazing of diep nadenken. Een klein glimlachje of een knikje bij het begrijpen van iemand. Hangende schouders en mondhoeken bij teleurstelling. Slechts de alles overmannende gevoelens van woede of diep verdriet kunnen zichtbaar worden. Onbegrip en gevoel van onmacht in de omgeving is vaak het gevolg. Met een op de persoon met autisme gerichte aanpak is meer inzicht in eigen functioneren en daarmee meer grip op het ‘zelf’ te bereiken.